Proef rood

Proeven,proeven en nog eens proeven is sinds jaren mijn devies. Alleen door te proeven ontwikkel je je eigen smaak, alleen door te proeven ga je smaken herkennen en wijnen leren lezen. Oude wijnboeren die ik graag opzoek proeven nog dagelijks, willen hun smaak blijven ontwikkelen. Duizenden boeken zijn er over geschreven maar geen van alle kan ooit beschrijven wat u en ik proeven. Proeven is persoonlijke beleving. Een combinatie van factoren als ervaring, smaak, setting, gemoedstoestand, speeksel, zuurstof, gezondheid. Waarbij vrouwen anders proeven dan mannen, jongeren anders dan ouderen. Smaak ontwikkelt zich door de jaren en mensen van Asiatische afkom proeven genetisch gezien al weer heel anders las ik ergens, zij breken alcohol ook anders af. Daarbij komt lichamelijke gewenning. Een Engelsman wiens lichaam gewend is aan zijn grote pinten in de pub gemaakt volgens een bepaald brouwproces loopt in Nederland al gauw lallend door de straat na twee van ‘onze’ niet gepasteuriseerde pilsjes. Een Toscaan is gewend aan zijn Chianti en proeft wijnen uit andere gebieden heel anders en een Fransman tja, die drinkt toch alleen z;n eigen wijn.
Bij proeverijen zeg ik vaak tegen mensen (en geheel zonder commissie) dat ze rustig bij de super of slijter een fles wijn kunnen meenemen om hun smaak te ontwikkelen. Zelf heb ik dat afgelopen weekend ook weer eens geprobeerd. En nu ga ik twijfelen of ik al dat proberen wel moet blijven adviseren.
Een slijter verkoopt z’n waar en heeft veel belang bij wát hij u verkoopt, een aanbieding, oude voorraad, of hoge marges. Een supermarkt maakt het helemaal niet uit wat voor een fles u koopt zolang u er maar met een fles naar huis gaat en daar wordt vanalles aan gedaan om dat te bewerkstelligen. WaanzinnigeWijnWeken, 3 voor de prijs van 2, prijsknallers en zelfs wijn outlets. De omzetten liegen er niet om. Leuke slijterijen verkopen gauw voor 40 euro aan wijn per persoon, supermarktassortimenten worden ook steeds uitgebreider. Ik geloof(de) nog in de goede inkoop met als doel het belang van de klant maar na wat ik in de afgelopen dagen weer heb geproefd stap ik daar maar van af.
Een Barbera bij de C1000 voor nog geen 4 euro, een Montefiascone bij de Mitra voor 5 euro. Beide wijnen ken ik qua gebied en qua druif dus leken ze mij een mooie testcase. Nu, de Barbera ging direct het gootsteenputje in. De witte van de Mitra heb ik nog kunnen gebruiken om er mijn vlees mee te blussen. Beide wijnen hebben mij behoorlijk teleurgesteld. En niet omdat ik meer geproefd heb dan u, gewend of vérwend ben. Nee, ik stel echt geen hoge verwachtingen aan een wijn van rond de 5 euro. Wat ik wel veracht en u ook mag verwachten voor die 10 oude guldens (!) is een degelijke wijn, waar de druif in te herkennen is en misschien zelfs nog de grond en het gebied. Maar niets, niets zat in beide wijnen. Wijnloze wijnen, zo kan ik ze het best beschrijven. Geen ziel, geen gevoel, geen body er klopte niets van. Rauwe en onsamenhangende wijnen. Hoe kan een wijnamateur zo dan z’n smaakbeleving trainen? Waar moet een wijnliefhebber heen om te genieten zonder risiko? Naar een bevriende slijter of importeur die dan toch weer de fles van 15 euro zal verkopen? Het is allemaal zo jammer. En dan heb ik nog niet eens de C1000 huiswijnen van 3 euro geproefd. Ik durf niet, ik sta voor het schap en twijfel, ik zie hoe mensen zonder zich te informeren een fles in hun winkelkarretje stoppen, soms een hele doos.
Op zaterdag, de dag oud papier in mijn dorp word opgehaald zie ik veel met oud papier gevulde C1000 dozen langs de weg staan. ‘Rode Wijn” en “Witte Wijn’ staat er met grote letters op de dozen en dat is meteen de enige beschrijving. Er wordt geen moeite gedaan om maar ook een klein beetje meer over de wijn te vertellen buiten dat ‘ie wit of rood is. Misschien juist omdat er niet over te vertellen valt! Vergeet nooit de gouden regel van de supermarkt: Less is Less. Want meer zou nog minder betekenen: “Rode wijn te serveren in een wijnglas en bij een maaltijd, 4,95 euro, Lekker!”
Toch wil ik afsluiten door te zeggen om te blijven proeven, want ook een tegenvallende wijn en kurk horen bij het proeven. Blijf proeven en blijf kritisch want die goede 5 euro wijn bestaat écht en laat je niet gek maken door die van 15, 20 of 25 euro. Gebruik juist de negatieve proef ervaring, want als een 5 euro wijn van dubieuze kwaliteit is waarom zou u bij die zelfde super of slijter dan wel die van 20 euro moeten proberen? Die is gekocht door dezelfde inkoper met dezelfde belangen. Duurder is niet per definitie beter. Blijf proeven! Ergens ligt weer een goed wijn op ons te wachten om ons te verrassen. Ergens, ooit, ik beloof het u.

12:47 pm  •  4 February 2010